در سالهای اخیر، زنجیرههای مواد مرکب-به طور فزایندهای رایج شدهاند. به عنوان مثال میتوان به زنجیرههای فولادی آلیاژی با پوشش سطح کاربید تنگستن-افزایش بیش از دو برابری مقاومت در برابر سایش- یا زنجیرههای دارای ساختار کامپوزیت فولاد ضد زنگ-و-نایلون اشاره کرد که به طور موثر الزامات مقاومت در برابر خوردگی و طراحی سبک وزن را متعادل میکند.
بار عملیاتی: برای سناریوهای بار سنگین (به عنوان مثال، یک زنجیر تکی که بیشتر یا مساوی 5 تن است)، فولاد آلیاژی باید انتخاب شود. برای بارهای سبک (کمتر یا مساوی 2 تن)، فولاد کربن ممکن است در نظر گرفته شود.
خورندگی محیطی: هنگامی که رطوبت از 60% بیشتر می شود یا مواد خورنده وجود دارند، فولاد ضد زنگ یا فولاد آلیاژی (که به پوشش ضد خوردگی نیاز دارند) باید در اولویت قرار گیرند.
هزینه-اثربخشی: زنجیرههای فولاد کربنی هزینه اولیه پایینی دارند اما عمر مفید کوتاهی دارند (معمولاً کمتر یا مساوی 1 سال). با این حال، زنجیرههای فولادی آلیاژی میتوانند 3 تا 5 سال دوام بیاورند و در نتیجه هزینههای بلندمدت کمتری- داشته باشند.
استانداردهای صنعت: صنایعی مانند معدن و تولید برق باید با استاندارد MT/T 99-1997، "نقاله های اسکراپر برای معادن" مطابقت داشته باشند. علاوه بر این، زنجیره ها باید تحت آزمایش های غیر مخرب (مانند بازرسی ذرات مغناطیسی) قرار گیرند.
